از بوی تن تو مست می‌شوم.

 پونه خانم بریرانی

 مقدمه‌چینی به سنت بعضی‌ها: این‌هائی که می‌نویسم، یادداشتی است بر یادداشت جناب‌عالی برای داستان منتشرنشده‌ی سپینود ناجیان؛ چون اولن شما را یک فرد نقدپذیر می‌دانم و دومن آن‌که مدت‌‌هاست، بخان سال‌هاست، لذت می‌برم از این بحث‌های پینگ‌پنگی شما و درعین حال خیلی‌چیزها هم یاد می‌گیرم. از طرفی خیلی دلم می‌خاهد که این، ادامه‌ی بازگشت‌تان/مان باشد به همان سرچشمه‌ی اولیه که داستان است و دیگر بی‌حوصله نباشید/م. اگر این نوشته برای کس یا کسانی مهم است، باید اصل داستان را هم بخانند که اسم فعلی‌اش در نوشت اول «چند هزار سال قبل» است.  البته خانم ناجیان آن‌را در سایت‌شان نگذاشته‌اند، چون قرار است در مجموعه‌شان جا بگیرد و کاغذی شود. با این حال اگر مهم است، بگویید، از خانم سپینود خاهش می‌کنیم، دلش که از سنگ نیست، گاس که…

سومین و آخرین کسی که می‌تواند در مورد آن داستان حرفی بزند، منم، چون تنها کسی هستم که غیر از شما و خود مولف، داستان را خانده‌ام و متاسفم برای بقیه‌ی خانندگان وبلاگ شما که تا الان 155 نفرند و غافل! و خوشحالم برای این‌که شما مثل گذشته می‌نویسید، بدون این‌که مراعات آدابی را کنید که همه‌مان از آن‌ها بیزاریم.

الف) بله، شما ایراد بنی اسرائیلی می‌گیرید، چون هم جیب عمق دارد و هم کوچه، زمین. درست نیست که انتظار داشته‌باشیم ترکیب واژگانی و چیدمان متنی نویسنده‌ای طبق سلیقه‌ی شخصی خودمان باشد.

 ب) بنا به تعریف، لحن، اساسن با زبان فرق می‌کند، خیلی هم فرق می‌کند. بعید است، بعید.

ج) اگرچه نشانی دقیق بر آن اضافات ندادید و من چنین چیزی ندیده‌ام، با این حال فراموش نکنیم که همه اشتباه تایپی می‌کنند، مخصوصن وقتی نوشته‌شان هنوز ویرایش نشده‌باشد و این بدیهی است. راه دور نرویم، کسی هم پیدا می‌شود که صبا را بنویسد: سبا. (برای اطلاعات بیشتر، رجوع کنید به وبلاگ خودتان و جهت معانی بیشتر به مادر صبا!)

د) آن داستان، کاملن مستقل است و این‌را بزرگان هم تایید می‌کنند، ضمنن نوشتن داستان‌های یک مجموعه به صورت کوتاه و مستقل از هم، و نه به شکل رمان، در این مورد به‌خصوص لااقل، مرحله‌ی پیشرفته‌تری است. خاستی در این مورد با هم بحث می‌کنیم.

د مکرر!) اصلن چیزی زیر سئوال نرفته‌است، نه طرح و داستان، نه شخصیت‌ها و نه هیچ‌چیز دیگر، چون این جمله‌ی خاتمه را داریم که «ما هزار سال با هم زندگی خواهیم کرد.» دوباره و چندباره‌خانی چنین داستان‌های تو-در-توئی باعث پیدا کردن کلیدی می‌شود که مولف در جائی گذاشته؛ به عبارتی، ندیدن چیزی، لزومن به معنی عدم وجود آن نیست.  

ه) آن خنزر- پنزری و این پیرمرد بساطی مجنون، فقط همکارند و هیچ نوع مشترکات ماهوی ندارند. آن حلقه‌ای از زنجیر تسلسل است و این نمادی از آگاهی و حضور. البته در این دنیای نسبیت، هر کسی حق دارد، و باید، چیزی یا کسی را بیشتر از بقیه دوست داشته‌باشد، خیلی هم خوب است، بقیه هم همین‌طورند و من هم.