بـــــــــــــــــرف

دیروز برف بارید. یعنی کله‌ی سحر که از خانه می‌زدم بیرون جهت کسب دو زار رزق حلال، در را باز کردم و دیدم همه‌جای کوچه یک‌دست سفید است. یاد تو افتادم که برف را دوست داری. و چه‌قدر دست‌های تو را کم داشتم که بگیرم‌شان و روی هجوم آن‌همه سفیدی قدم بزنیم. مطمئن هستم که باز کف دست‌هایم عرق می‌کند. تندتر هم که برویم، برف جمع می‌شود لای چاک جوراب و کفش‌ من و داخل تای شلوار جین تو. می‌دانی، امسال تصمیم گرفته‌ام برف را دوست داشته‌باشم، حتا اگر فردایش این‌طور یخ‌بندان شود و زیر چرخ ماشین‌ها، قرچ قرچ صدا بدهد. ‌